het verschil zit hem in de kleding



Ouwe lul op een ouwe fiets

(Het verschil zit hem in de kleding)

 

Acht van Chaam 2008, genoeg bier op om wat harder te praten, schuin vanuit het café over de dranghekken kijkend naar de amateurs (elite tegenwoordig), roep ik in het luchtledige: “Wacht maar, volgend jaar doe ik ook weer mee!”  Ik zag niemand schrikken en niemand nam het serieus. Ik ook niet eigenlijk.

Af en toe wat hardlopen en schaatsen is best leuk, maar het is geen wielrennen. Dus ternauwernood WV Terheijden van de opzegging bij de KNWU gered en een licentie aangevraagd. Dan beginnen de trainingsritten op het Moleneind. Wekelijks is er vooruitgang, met een 9e plaats in de spekgladde natte ronde van Made als eerste teken van opleving, kwestie van gewoon op de fiets blijven zitten (al bleek dat later op de weg naar huis nog niet zo vanzelfsprekend). Stapje voor stapje blijft de vorm verbeteren en natuurlijk mik ik op topvorm eind juli begin augustus. In Philippine doe ik echt mee voor de overwinning en mag ik met de uiteindelijke derde plaats weer eens op het podium klimmen. Het voelt goed, maar een wedstrijd winnen, dat is nog wat anders. Dat iedereen je die dag (toch minimaal een beetje tegen zijn zin) voor moet laten gaan.

Acht van Chaam 2009, het is mooi weer, altijd prettig voor iemand die zichzelf graag als mooiweerfietser wil zien. Weinig wind, maar toch een beetje. Het valt wel uit elkaar vandaag. Alleen wanneer? Ik denk vrij snel, maar je weet het nooit. Ik sta ver vooraan bij de start, maar na het geneutraliseerde gefriemel zit er al snel bijna niemand meer achter me. In de tweede ronde schuif ik toch vlot naar voren, de benen zijn niet slecht. Er rijdt drie man voorop, waarom rijdt niemand? Ik spring er naar toe. Niemand in het wiel, zo hoort dat, de rest moet zelf het gat dichten. Na wat schermutselingen komen we met een man of negen voorop. Een flink gat, de rest zou kansloos moeten zijn. Half Traaie staat bij de kroeg net na de finish en die gaan tekeer, alleen al omdat ik in de kopgroep zit. Maar de samenwerking is niet zoals het zou moeten, ik probeer steeds het groepje rond te laten draaien, maar er zijn er teveel die nu al aan de sprint denken. Stef van Zundert geeft de bidons aan (ik mis er geen) op zijn sokken en ziet dat ik fris zit. Er komt een groepje terugbij en ingaan laatste ronde sluiten er nog eens negen man aan. In Chaam rijden we vandaag niet met zevenentwintig man naar de meet, er rijdt nog wat weg in de laatste ronde en ik weet zeker dat ik daarbij zit. Halverwege de laatste ronde demarreert Marien Wallink waarmee ik daarstraks een keer een gaatje dichtreed. En? Niemand? Dan ga ik, maar wel alleen. Die 13 gaat vlot rond hier tegen de wind. “Kom op, pak aan!” Ik trek vol door tot we linksaf draaien richting finish. Het is nog wel zo’n 2 km, maar we hebben toch een mooi gaatje. Wind mee, hij neemt goed over, nu ik weer, voluit, als ze ons pakken, dan zullen ze ervoor moeten rijden. Ik zie een man of vier achter ons aankomen, jammer, want die vallen niet stil. De rotonde, nog 1000 meter, nu kom ik weer op kop, ik trek door tot het gemeentehuis en ze pakken ons niet meer terug. Nog 500 meter, wat nu, hij neemt niet over, het zal toch niet waar zijn. Verdorie, hij moet nog één keer, het pak wolven komt met de seconde dichter, met 50 meter kun je niet veel pokeren. Ik roep: “Kom op, we worden één en twee!”, maar ik denk: “We verprutsen het, zo dicht bij de meet!” Gelukkig, hij zet aan, ik voel een opluchting. Hij versnelt nu voor de sprint, maar nog niet voluit. Nog 200 meter, en nu geef ik alles, jou heb ik! Ik voel niks, ook mijn benen niet, ze gaan  zo snel mogelijk rond, maar waar is de rest, waar is de finish, al die spandoeken, ik zal toch niet? Dat kan niet! De streep! Ik win de Acht van Chaam!



p.s.: In 2009 ben ik 44 jaar oud, de Gazelle AA Special met de beruchte Campagnolo delta remmen is 19 jaar oud, het verschil zit hem in de kleding van WIELERKLEDING.COM